Blog Sjoukje Visser over belang van School of Humanity

'Ogen worden niet voor niets de spiegel van de ziel genoemd'

Sjoukje Visser bezocht begin 2026 de regionale netwerkbijeenkomst “Thuis voor Noordje” op het Hembrugterrein bij Taets Art and Eventpark in Zaandam. Tijdens de bijeenkomst presenteerden wij onszelf en lieten we de deelnemers onze 'kijkopdracht' doen.


"In mijn werk spreek ik regelmatig jongeren, en hoor ik hun verhalen. Vaak gaan die gesprekken over groepsdruk op school en de angst voor uitsluiting in vriendengroepen. Veel jongeren kampen met gevoelens van eenzaamheid en onmacht. Het is heel verdrietig om te horen wat sommigen al op jonge leeftijd hebben meegemaakt. Hoe diep de wond van uitsluiting en de gevolgen van een pestverleden kunnen zijn, wordt naar mijn idee vaak onderschat. Die sporen draag je soms een leven lang met je mee, en daarin moet ieder zijn eigen weg vinden – of niet.

Direct geraakt
Begin februari 2026 was ik bij een bijeenkomst van Museum of Humanity voor een presentatie van fotograaf en oprichter Ruben Timman. Ik werd direct geraakt door de essentie van zijn boodschap en de initiatieven die daaruit zijn voortgekomen. Het was een rake vertaling van een diepgewortelde behoefte die in ieder mens leeft: erbij horen, veilig zijn, gezien en gerespecteerd worden.

Krachtige kijkopdracht
Ik vraag me al langer af waarom dit soort initiatieven niet vast onderdeel zijn van het schoolprogramma, maar het begin is er dus. School of Humanity voorziet in een wezenlijke behoefte. Een van de werkvormen is een eenvoudige maar krachtige kijkopdracht, waarin twee mensen elkaar één minuut aankijken. Wat kan er ontstaan als we elkaar letterlijk in de ogen kijken en stilte laten vallen?
Het lijkt een onbetekenende oefening, die misschien in het begin ongemakkelijk kan voelen of weerstand oproept. Maar wanneer twee willekeurige mensen tegenover elkaar zitten en elkaar in stilte aankijken, ontstaat er iets bijzonders. Ogen worden niet voor niets de spiegel van de ziel genoemd. Zonder oordeel aanwezig zijn bij jezelf en de ander laat het hart spreken, voorbij woorden. Dan ontmoet je elkaar pas echt. Juist ook het achteraf delen – wat je in positieve zin aan de ander is opgevallen, en dat terughoren – maakt de ontmoeting zo waardevol.

Aansluiten
Persoonlijk denk ik dat dit ogenschijnlijke kleine gebaar veel krachtiger is dan je in eerste instantie zou denken, zeker als we dit bewuster zouden toepassen in het dagelijks leven en echt de tijd nemen om elkaar te zien. Ik vind het dan ook kloppend om hieraan bij te dragen en me aan te sluiten bij Museum of Humanity en School of Humanity, met de intentie om me aan te melden als toekomstige trainer. Ik geloof dat dit de wereld een beetje mooier zal maken, omdat we veel meer met elkaar gemeen hebben dan we ons vaak realiseren. Al is het alleen al de behoefte om ons echt met elkaar te verbinden."