Muziek is Alex’ lust en leven. Zijn droom is om professioneel muzikant te worden, maar alles verandert in 2008 als hij botkanker krijgt.
In 2010 laat Alex zich portretteren met ontbloot bovenlijf voor een zwart doek. Het is een confronterend beeld, waarin het bruine kapje dat hij draagt zowel bescherming als onzekerheid symboliseert. Elf jaar later durft hij zichzelf veel meer te laten zien zoals hij is, al blijft het soms lastig. “Je kunt niet om de amputatie heen,” zegt hij over zomerse dagen op het strand.
De amputatie zet zijn leven op z’n kop op zijn vijftiende. Zijn grote droom, auditie doen voor het conservatorium, lijkt voorbij. De ingreep heeft een enorme impact, zoals ook de arts die met tranen in de ogen naast zijn bed stond, beseft.
Toch blijft Alex dromen én muziek maken. Hij leert drummen met één arm op een elektronisch drumstel, start zijn live-act OneArmed op YouTube en gaat alsnog naar het conservatorium als e-musician. Zijn eigen muziek brengt hem zelfs naar een tour in China. Inmiddels werkt hij fulltime als muziekproducer.
Zijn motto 'Never give up', dat hij op zijn arm heeft laten tatoeëren, is zowel een boodschap aan zichzelf als aan anderen: ga ervoor, ook als het tegenzit. “Je kunt zoveel meer dan je denkt. Gitaar spelen lukt niet meer, maar ik doe nu dingen die ik eerder niet voor mogelijk hield.”
Met dit portret uit 2010 maakte Alex een duidelijk statement: ik mag er zijn – ondanks de amputatie. Het vormde het beginpunt van zijn weg naar acceptatie.